Erken kalktim bu sabah. Sokaklarda kimse olmayinca boyle kus sesleri ruzgar ugultusu filan olur ya oyleydi her yer. Böyle havalarda bi sey oluyo bana. Sanki o an her seyi yapabilecekmisim hissine kapiliyorum. Boyle ne olursa olsun ustesinden gelicekmisim gibi. Guclu hissediyorum kendimi. Mutlu hissediyorum. Güzel oluyorum güclüyken, mutluyken. Yaani “I can do ” :D İyi geceler

Ben kendime ne yapiyorum bilmiyorum. Sorsan hayatinda yolunda giden ya da istedigin gibi olan ne var diye “ııı sey bir sey yok galiba :/ ” derim. Hani ne oyle yakin arkadasim var zaman gecireyim ne de sevdigim bir insan. Bunlar olmayinca derslerime odaklanirdim hani? Yok odaklanmiyorum. Yine burdayim ve bunu yaziyorum. Ne insanlarin uyarilari ne de yasadiklarim hicbiri bir sey degistirmedi. Merak ediyorum bundan sonra bana ne olacak? Hakkimda hayirlisi :D

Doctor’ la karsilassa türünü tumblr insani olarak soylecek olanlar var burda

Hani derler ya bir seyi ya tam bileceksin ya da hic bilmeyeceksin. Bilmezsen ögrenmesi, yasamasi daha kolay olur.
Mesela kaybedecek cok seyi olan insanla kaybedecek bir seyi olmayan insanin yapacaklari ya da cevresindeki onemsedigi insan sayisinin fazla oldugu insanlarla kimsenin umursamadigi bir insanin yapabilecekleri cok farkli.
Galiba ben hep ortada oldum. Bazen kaybedeceklerimden korktum bazen yapabilecegim seyleri dusunup mutlu oldum. Tam onumdeki uzun ve guzel. hayat icin ugrasmaya baslamisken sahip oldugum ve degisecek seyleri dusununce biraktim.
Bi seyler basarmak icin ya her seyin en iyisine ya da her seyin kotusune sahip olmak lazim belki. O zaman daha kararli daha planli oluyor insan. Az bi zaman icinde kendine koydugu kucuk hedefleri gerceklestirip bi cok seye olan inancini arttiriyor. Ve bi cok insana gore daha mutlu oluyor.
Oyle iste :D

Gidesim var. Adını bilmediğim bi kaç yer var aklımda. İzlemek istediğim bi kaç yıldızı ayırdım şimdiden. Baktım böyle olmayacak, papatya alacak birini bekledim. Hala gelmedi. “Sen gelmeden uyumam bu gece” de diyemiyor ki insan. Bilmiyor ne zaman gelecek. Her şeyi unutmak için uyuyabilecekken, bir insanın geleceğini bilerek katlanıyorsun her şeye. Ya gelmezse? Ya ben papatyasız kalırsam?
— (via ohalanyeminet)

Kafayi yedim.

Hayir gerzekce bi sinav yapiyorsunuz. Zeki insanlarin degil okuzleyenlerin kazanabildigi. Bizler de kendi hayatimizi kurabilmek icin emek veriyoruz. Cabaliyoruz. Butun bunlari yaparken duyarli, bilincli ve kulturlu bi insan olmak icin de ugrasiyoruz. Her acidan kendimizi egitmeye calisiyoruz. Sonra ordan bi dangalak cikip bizim onumuze geciyor. Ne biliyor? Kaldirma kuvveti, havuz problemi. Sorsan okudugu tek sey turkce testindeki paragraflar. Ülkesiyle ilgili bildigi bi sey yok. Herhangi bi fikri yok ama bizden onde. O yuzden kimse bana gelip ben zekiyim siralamam su ya da herkes hakettigini aldi, adil bir sistem bidibidisi yapmasin. Yani kisacasi where is the adalet?